Γιατί τα μοναχοπαίδια είναι πιο ευτυχισμένα;

Γιατί τα μοναχοπαίδια είναι πιο ευτυχισμένα;

Αν νιώθετε ενοχές που δεν του «χαρίσατε» ένα αδελφάκι, καιρός να αναθεωρήσετε μια που ειδικοί καθώς και νέες έρευνες έρχονται να μας διαβεβαιώσουν πως τα μοναχοπαίδια είναι πιο ευτυχισμένα από τα παιδιά με αδέλφια!
 
Στο παρελθόν οι γονείς με ένα παιδί αντιμετωπίζονταν από την κοινωνία καχύποπτα. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει και πολλές οικογένειες επιλέγουν να κάνουν ένα μόνο παιδί από συνειδητή επιλογή. Σήμερα τα μοναχοπαίδια είναι αριθμητικά περισσότερα από ό,τι στο παρελθόν, γίνονται ευτυχισμένοι και ισορροπημένοι ενήλικες και προσαρμόζονται ικανοποιητικά στο κοινωνικό σύνολο. 
 
Τι λένε οι έρευνες; 
Μια πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από Βρετανούς επιστήμονες μας διαβεβαιώνει πως τα μοναχοπαίδια είναι πολύ ευτυχισμένα και ικανοποιημένα από τη ζωή τους. Σύμφωνα με τους επιστήμονες τα παιδιά με αδέλφια, αναπτύσσουν μεγάλο ανταγωνισμό για την προσοχή των γονέων καθώς και για τα υλικά αγαθά της οικογένειας. Μάλιστα, όσο περισσότερα παιδιά υπάρχουν σε ένα σπίτι, τόσο περισσότερες εντάσεις δημιουργούνται στην οικογένεια.    
 
Η δόκτωρ Γκούντι Νάις του Πανεπιστημίου του Έσσεξ η οποία ανέλυσε τις απαντήσεις της έρευνας μας λέει πως ο ανταγωνισμός για την προσοχή των γονέων και ο εκνευρισμός για το γεγονός ότι πρέπει να μοιράζονται υλικά αγαθά, μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη δυστυχία όσα παιδιά έχουν αδελφό ή αδελφή. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, ο δείκτης της ευτυχίας είναι αντιστρόφως ανάλογος με τον αριθμό των παιδιών που ζουν σε ένα σπίτι. 
 
Γιατί τα μοναχοπαίδια είναι πιο ευτυχισμένα
Η παιδοψυχολόγος Δρ Ρουθ Κόπαρντ  μας αιτιολογεί:  
Όσα περισσότερα παιδιά υπάρχουν μέσα σε ένα σπίτι τόσο περισσότερο μειώνεται η ιδιωτικότητα κάθε παιδιού. 
 
Και βέβαια υπάρχει πάντα και ο ανταγωνισμός για τον χρόνο που αφιερώνουν οι γονείς στο καθένα από τα παιδιά τους.  
 
Ανεξάρτητα πάντως με όλα αυτά τα μοναχοπαίδια τείνουν να είναι πιο ώριμα συναισθηματικά και πετυχαίνουν υψηλούς στόχους.  Ένα παιδί χωρίς αδέλφια δεν χρειάζεται να μοιραστεί με κανέναν την αγάπη των γονιών του και βέβαια δεν περνάει ποτέ από την επώδυνη εμπειρία της «εκθρόνισης» από τον καινούργιο «διάδοχο» που διεκδικεί εξίσου, αν όχι παραπάνω, όλα όσα πλουσιοπάροχα παρέχονταν στον «ένα και μοναδικό». 
 
Επίσης, δε χρειάζεται να παλέψει για να διεκδικήσει τη θέση του μέσα στην οικογένεια από τα μεγαλύτερα αδέλφια, ή να κάνει ελιγμούς και συμβιβασμούς για να κερδίσει την αναγνώριση και το σεβασμό των μεγαλύτερων αδελφών, που συχνά είναι αμείλικτα.
 
 Και φυσικά, μπορεί να απολαμβάνει με μεγαλύτερη αφθονία όχι μόνο το συναισθηματικό αλλά και τον υλικό πλούτο της οικογένειας, να έχει περισσότερες «ευκαιρίες». 
 
Παράλληλα περνούν συχνά μεγάλο μέρος του χρόνου τους με ενήλικες, γεγονός που τα βοηθά να ωριμάσουν πιο γρήγορα, συχνά μάλιστα να αποκτήσουν και δεξιότητες, όπως γλωσσικές, αλλά και εμπειρίες που δεν έχουν άλλα παιδιά μεγαλύτερων οικογενειών.  
 
Επίσης τα μοναχοπαίδια- επειδή αναγκάζονται να είναι κοινωνικά ευέλικτα - σχετίζονται με μεγαλύτερη άνεση με αρκετά μεγαλύτερους ή μικρότερούς τους, έχοντας προσαρμοστεί σε μια τέτοιου είδους ηλικιακή διαβάθμιση στις κοινωνικές επαφές τους  
 
Τα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε με ένα μοναχοπαίδι  
 
Η υπερπροστασία
Είναι το πρώτο και πιο συνηθισμένο λάθος που κάνουν οι περισσότεροι γονείς με ένα παιδί. Η αγωνία τους για το ένα και μοναδικό τους «απόκτημα» συνήθως τους οδηγεί στο να μπερδεύουν τα συναισθήματά τους με αυτά του παιδιού τους και να προβάλλουν πάνω του όλες τις αγωνίες, τις απογοητεύσεις και τις αδυναμίες τους. Και αυτή είναι η μεγάλη παγίδα: στην προσπάθεια τους να το προστατεύσουν, του στερούν σημαντικές εμπειρίες. Η πλήρης αφοσίωση της οικογένειας προς το μοναχοπαίδι τού δίνει ασφαλώς ένα αίσθημα ασφάλειας, αλλά μαζί και μια «πλασματική» αίσθηση παντοδυναμίας.    
 
Οι υπερβολικά υψηλές προσδοκίες
 Σύμφωνα με τον ψυχίατρο Ντόναλντ Ουίνικοτ, οι φαντασιώσεις και οι προβολές των γονιών είναι αυτές που δίνουν «υπόσταση» στο παιδί το οποίο αναγκαστικά θα μοιραστεί τις ασυνείδητες επιθυμίες των γονιών για τη δική του ολοκλήρωση. Αυτό ισχύει για όλα τα παιδιά αλλά και πολύ περισσότερο για το μοναχοπαίδι που γίνεται αποδέκτης των υψηλών απαιτήσεων των γονιών του και βέβαια όλων των απωθημένων και των ανεκπλήρωτων επιθυμιών τους. Και βέβαια αυτό οδηγεί στο να έχει ιδιαίτερα αυξημένες απαιτήσεις από τον εαυτό του και να απογοητεύεται εύκολα όταν δεν τα καταφέρνει σε όλα τέλεια. Αν αυτή η συμπεριφορά δεν προληφθεί, μπορεί να αποτελέσει πραγματικό εμπόδιο στην κατοπινή του ζωή, τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο.  
 
Η συναισθηματική εξάρτηση
Ο ρόλος του «μονάκριβου» παιδιού είναι έτσι κι αλλιώς δύσκολος μια που το ίδιο συχνά νιώθει πως οι γονείς του, έχουν μόνον αυτό για να τους ενώνει, να τους ικανοποιεί ή να τους στηρίζει. Αυτή η προσπάθεια να ισορροπήσουν τα «θέλω» του εαυτού τους και τα «πρέπει» των γονιών τους, είναι συχνά οδυνηρή και προκαλεί μεγάλο άγχος και πολλές ενοχές στα παιδιά αυτά που συχνά εκφράζονται με έντονες ψυχοσωματικές αντιδράσεις.  
 
Το υπερτονισμένο «εγώ»
Είναι γεγονός πως τα «καλομαθημένα» και φροντισμένα παιδιά χαίρουν μεγαλύτερης αυτοεκτίμησης. Είναι απόλυτα φυσικό ένα μοναχοπαίδι που έχει πάντα στραμμένα επάνω του τα βλέμματα και την προσοχή των γονιών του να νιώθει πως υπερέχει. Και εδώ βρίσκεται το κλειδί της ισορροπίας. Άλλο αυτοεκτίμηση, άλλο υπερτονισμένο εγώ. Όταν υπερτονίζονται τα «φυσιολογικά» χαρακτηριστικά του παιδιού και του καλλιεργείται η υπερβολική ενασχόληση με τον εαυτό του εκείνο αναπτύσσει έναν υπερβολικό ναρκισσισμό. Έτσι δημιουργείται ένας «ψευδής εαυτός», υπερτιμημένος εξωτερικά και ταυτόχρονα υποτιμημένος εσωτερικά. Ένας εαυτός που στηρίζεται στο «φαίνεσθαι» και βρίσκεται μακριά από τις πραγματικές του αδυναμίες, ανάγκες και επιθυμίες. Και ας μην ξεχνάμε πως τα παιδιά αυτά αναπτύσσουν εγωκεντρική στάση και παραμορφωμένη αντίληψη της πραγματικότητας, με αρκετές δυσκολίες στην ένταξη τους στις ομάδες, αλλά και στη σύναψη και διατήρηση σχέσεων με τους άλλους.  
 
Τι χρειάζεται ένα μοναχοπαίδι; 
Βασικά αγάπη, όπως όλα εξάλλου τα παιδιά, αλλά και λίγο περισσότερη προσοχή όσον αφορά τους δικούς μας φόβους, την υπερπροστασία και την εξάρτηση μας από αυτά. 
 
Φιλίες και κοινωνικές επαφές με άλλα παιδιά. Η επαφή του με άλλα παιδιά, θα το βοηθήσει να αποκτήσει εμπειρίες, να ανακαλύψει τις δυνατότητες του, να αποκτήσει κοινωνικές δεξιότητες και να γίνει αποδεκτό από την ομάδα των συνομηλίκων του.  Να του διδάξετε από νωρίς την ανεξαρτησία. Στείλτε το να κοιμηθεί σε ξαδέλφια, παππούδες ή σε σπίτια φίλων του ή κάντε το μέλος σε κάποιο άθλημα της αρεσκείας του.  
 
Να μάθει να μοιράζεται: Δείξτε του πώς μοιράζεστε εσείς τα δικά σας πράγματα και μην το υποτιμάτε όταν δεν θέλει να μοιραστεί τα παιχνίδια του. Αυτό συμβαίνει και στα παιδιά που έχουν αδέλφια.  
 
Να παίρνει πρωτοβουλίες: Έτσι θα μάθει να αυτενεργεί αλλά και να συνεργάζεται.  Να οριοθετήσετε τον προσωπικό σας χρόνο με το σύντροφό σας. Προσπαθήστε να του μεταφέρετε το μήνυμα ότι όσο και αν το αγαπάτε, πάντα χρειάζεται ξεχωριστός χρόνος για τη σχέση ανάμεσα σε εσάς και το μπαμπά του. 
 
Τέλος, μη το κάνετε να αισθάνεται ότι είναι ο «συνδετικός κρίκος» ανάμεσα σε εσάς και τον άλλο γονιό.  
 
Με την συνεργασία της Κατερίνας Θεοδωρίδου (ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια) 

14 μύθοι και αλήθειες για τα μοναχοπαίδια!

 

Για όποιον λόγο κι αν αποφασίσατε να αποκτήσετε ένα μόνο παιδί, το μόνο σίγουρο είναι ότι το λατρεύετε όσο τίποτε άλλο στον κόσμο! Ξέρετε, όμως, ότι το γεγονός πως είναι μοναχοπαίδι μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίον μεγαλώνει, καθώς και την προσωπικότητά του; Με τον ίδιο τρόπο που και η σειρά γέννησης ανάμεσα στα αδέλφια επηρεάζει τον χαρακτήρα τους, έτσι και τα μοναχοπαίδια εμφανίζουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με το entertv.gr, τα μοναχοπαίδια δεν είναι απαραίτητα κακομαθημένα και εγωκεντρικά. Ούτε, όμως, είναι όλα τους πιο ώριμα για την ηλικία τους. Ξεχωρίζουμε, βάσει επιστημονικών μελετών, μύθους από αλήθειες και καταλήγουμε στα πραγματικά στοιχεία που κάνουν το μοναχοπαίδι σας τόσο ξεχωριστό!

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια νιώθουν μοναξιά

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια δεν νιώθουν μοναξιά –ιδιαίτερα όταν είναι μικρά και πηγαίνουν σχολείο. Ίσως να νιώθουν σχετική μοναξιά στην εφηβεία, μια περίοδος κατά την οποία το παιδί έτσι κι αλλιώς συχνά κλείνεται στον εαυτό του, και ίσως να νιώσουν ξανά έτσι σε μεγάλη ηλικία, όταν «φύγουν» οι γονείς. Από την άλλη, ακριβώς επειδή έχουν περάσει πολλές ώρες μόνα τους, όχι μόνο δεν φοβούνται την μοναξιά, αλλά έχουν βρει και τρόπους για να διασκεδάζουν χωρίς απαραίτητα την παρουσία άλλων!

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια έχουν συσσωρευμένες «δυνάμεις»

Είναι λογικό τα μοναχοπαίδια να είναι κατά κανόνα πιο ικανά άτομα (το επιβεβαιώνουν και οι επιστήμονες), με την έννοια ότι, ανεξάρτητα από το εισόδημα ή το είδος εργασίας τους, οι γονείς τους έχουν περισσότερο χρόνο, ενέργεια αλλά και χρήματα για να επενδύσουν σε αυτά. Έτσι, καθώς έχουν όλη την προσοχή των γονιών τους, τα μοναχοπαίδια συνήθως πετυχαίνουν πιο εύκολα, πιο υψηλούς στόχους, είναι πιο έξυπνα και έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση.

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια είναι εγωιστές

Αλήθεια: Η πραγματικότητα είναι ότι τα μοναχοπαίδια είναι εξίσου γενναιόδωρα με όσα παιδιά έχουν αδέλφια, ενώ ταυτόχρονα σέβονται ιδιαιτέρως τους ανθρώπους γύρω τους. Για την ακρίβεια, δίνουν μεγάλη σημασία στις σχέσεις τους με τους άλλους, καθώς γι’αυτούς είναι πολύτιμες. Γι’αυτό και γίνονται ιδιαιτέρως πιστοί φίλοι, αφού θεωρούν τους κολλητούς τους αδέλφια τους. Για κάποιον λόγο, ωστόσο, οι ερευνητές δεν έχουν πειστεί ακόμα και συνεχίζουν να διερευνούν αν γίνεται τα μοναχοπαίδια να μην είναι εγωιστές.

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια δεν διαφέρουν πολύ από τα μεγαλύτερα παιδιά

Όπως τα μεγαλύτερα παιδιά μιας οικογένειας, έτσι και τα μοναχοπαίδια τείνουν να είναι πιο συντηρητικά και ώριμα. Ωστόσο, μοιάζουν και με τα μικρότερα παιδιά μιας οικογένειας, στο ότι είναι καινοτόμα.

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια είναι κακομαθημένα

Αλήθεια: Δεν είναι περισσότερο κακομαθημένα από οποιοδήποτε άλλο παιδί και ο λόγος είναι απλός: Οι γονείς που έχουν την οικονομική δυνατότητα θα προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους, όσα κι αν είναι αυτά. Οι γονείς που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για «τα πάντα», θα προσφέρουν στα παιδιά τους ό,τι μπορούν, επίσης όσα κι αν είναι αυτά!

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια τείνουν να έχουν καλύτερη εκπαίδευση

Σε συνέχεια των παραπάνω, μελέτες έχουν δείξει ότι λόγω της παραπάνω προσοχής των γονιών, τα μοναχοπαίδια τείνουν να γίνονται καλύτεροι μαθητές και να πετυχαίνουν σε υψηλόβαθμες σχολές. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι όσοι έχουν αδέλφια δεν έχουν τις ίδιες επιτυχίες, όμως αναλογικά έχει βρεθεί ότι τα μοναχοπαίδια τα πάνε καλύτερα σε ακαδημαϊκό επίπεδο.

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια δεν είναι ευπροσάρμοστα

Αλήθεια: Όλες οι μελέτες που έχουν γίνει σε σχολεία δείχνουν πως όλα τα παιδιά που κοινωνικοποιούνται στο σχολικό περιβάλλον έχουν τις ίδιες ικανότητες προσαρμογής.

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια είναι υπερ-προστατευμένα

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, οι γονείς που έχουν μοναχοπαίδια θα τους συμπεριφέρονται σα να είναι μωρά. Αυτό είναι ταυτόχρονα χαριτωμένο αλλά και καταπιεστικό.

Αλήθεια: Όταν το λένε (ότι είναι μοναχοπαίδια), συχνά εισπράττουν ενοχλητικά σχόλια

…όπως «Έλα; Δεν σου φαίνεται!» ή χειρότερα «ε, έτσι εξηγείται!». Φαίνεται, λοιπόν, πως τα στερεότυπα στις κοινωνίες… καλά κρατούν!

Αλήθεια: Από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 μέχρι σήμερα τα μοναχοπαίδια έχουν αυξηθεί

Για την ακρίβεια, τα τελευταία 50 χρόνια οι οικογένειες με ένα παιδί έχουν διπλασιαστεί σε 1 στις 5. Οι λόγοι είναι κυρίως οικονομικοί, ενώ παίζει ρόλο και η πλήρης ένταξη της γυναίκας στην αγορά εργασίας. Όπως και να έχει, αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχουν ΚΑΙ πρακτικοί λόγοι που κάποιοι επιλέγουν να αποκτήσουν ένα μόνο παιδί –δεν είναι από καπρίτσιο!

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια θέλουν να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής

Αλήθεια: Κάποια μοναχοπαίδια μπορεί να έχουν αυτή την ανάγκη, έχοντας συνηθίσει να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής των μεγάλων. Κάποια άλλα, όμως, ακριβώς επειδή έχουν κουραστεί να βρίσκονται στο επίκεντρο, προτιμούν στις κοινωνικές εκδηλώσεις να αποσύρονται. Έχει, φυσικά, να κάνει με τον χαρακτήρα τους και μόνο!

Αλήθεια: Δεν έχουν κάποιον με κοινές παιδικές αναμνήσεις

Γεγονός είναι ότι όταν τα μοναχοπαίδια θέλουν να θυμηθούν κάποιο συμβάν από τα παιδικά τους χρόνια, δεν έχουν κάποιον για να ρωτήσουν. Αυτή την ανάγκη θα την κάλυπταν ιδανικά τα μεγαλύτερα αδέρφια. Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι δεν έχει νόημα ούτε τους γονείς τους να ρωτήσουν, καθώς το πιθανότερο είναι ότι θα τους δώσουν μια διαστρεβλωμένοι εκδοχή της ιστορίας (οι γονείς έχουν το «ταλέντο» να θυμούνται στιγμιότυπα από τα παιδικά χρόνια των παιδιών τους όπως εκείνοι θέλουν).

Μύθος: «Είναι λάθος να κάνεις ένα μόνο παιδί»

Αλήθεια: Δεν υπάρχει καμία μελέτη που να αποδεικνύει ότι υπάρχουν σωστές και λάθος οικογενειακές επιλογές. Κι αν σας έχουν ήδη δημιουργηθεί τύψεις ότι θα γίνετε κάποτε βάρος στο μοναχοπαίδι σας, φροντίστε όσο ακόμα είναι μικρό να το «δυναμώσετε» έτσι ώστε αυτό να μην συμβεί ποτέ.

Αλήθεια: Τελικά, δεν μπορείς να βάλεις όλα τα μοναχοπαίδια στο ίδιο «καζάνι»

Υπάρχουν μοναχοπαίδια πολύ κοινωνικά και μοναχοπαίδια πολύ εσωστρεφή. Υπάρχουν μοναχοπαίδια «κολλημένα» με τους γονείς τους και μοναχοπαίδια που κάνουν νωρίς την «επανάστασή» τους και αυτονομούνται. Μάλιστα, δύο τόσο διαφορετικά μοναχοπαίδια, δεν αποκλείεται να γίνουν ζευγάρι μια μέρα και να αποκτήσουν… ένα μόνο παιδί!

Το σίγουρο είναι ότι καμία έρευνα ή μελέτη δεν μπορεί να βασιστεί σε ένα ερωτηματολόγιο για να βγάλει τόσο ασφαλή πορίσματα για την προσωπικότητα του μοναχοπαιδιού, τα οποία να καταλήξουν να αποτελούν και στερεότυπα!

Τα παραπάνω παιδιά φέρνουν την ευτυχία;

Τελικά, αυτό που έχει νόημα να σκεφτούν οι γονείς πριν πάρουν την απόφαση να αποκτήσουν περισσότερα από ένα παιδιά είναι: Πρώτον, θα γίνει το παιδί μας πιο χαρούμενο αν αποκτήσει αδέλφια; Και δεύτερον, εμείς θα γίνουμε πιο χαρούμενοι;

Μετά από μελέτη του αναφορικά με το μέλλον της γονιμότητας των ανθρώπων, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Pennsylvania, Samuel Preston, κατέληξε, μεταξύ άλλων, στο -απρόβλεπτο- συμπέρασμα ότι οι περισσότεροι γονείς ερωτεύτηκαν τόσο παράφορα το πρώτο παιδί τους που ήθελαν σύντομα να αποκτήσουν και δεύτερο.

Άλλοι, πάλι, γονείς που αποφασίζουν να αποκτήσουν ένα μόνο παιδί λένε ότι «αν μπορούσα να ξαναγεννήσω ακριβώς το ίδιο παιδί, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλλά η ευτυχία του να είμαι μητέρα, έχει να κάνει με το ότι είμαι η ΔΙΚΗ ΤΟΥ μητέρα!». Οι δε κοινωνιολόγοι καταλήγουν εδώ και χρόνια στο συμπέρασμα ότι η απόκτηση ενός μόνο παιδιού προσφέρει την ικανοποίηση του να γίνεται κανείς γονιός, χωρίς την υπερπροσπάθεια που απαιτεί το μεγάλωμα περισσότερων από ένα παιδιών.

Η τελική απόφαση, φυσικά, ανήκει στο κάθε ζευγάρι, το οποίο μάλιστα -όσο, τουλάχιστον, η φύση το επιτρέπει- έχει κάθε δικαίωμα, κάποια στιγμή, να αλλάξει γνώμη!

 

Σχετικα αρθρα